περί αδικίας 

οι φωνες τους ακουγονταν απο τη γωνια του δρομου

εφτα ήμουν. είχα βγει βολτα στο τετράγωνο να μαζέψω λουλούδια

– να κλέψω λουλούδια από τις αυλές των άλλων –

το χτυπούσε και ούρλιαζε «Πες Ήμαρτον!»

– το σάπιζε στο ξύλο και ούρλιαζε «Πες Ήμαρτον! Πες Ήμαρτον!»-

κι εκείνο, το συνομήλικό, φώναζε μέσα στους λυγμους

«Ήμαρτον! Ήμαρτον μάνα Ήμαρτον!»

 

κι αυτή, δεν σταματούσε 

 

 

photo @abouterleichda

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s