Όσα μου λες

Paul Cezanne | House in Provence
Paul Cezanne | House in Provence

Το σπίτι στο βουνό έχει πάρει κλίση, προσπαθώ να καταλάβω αν φταίει το βάρος ή η έλλειψή του. Ξαπλωμένος στην κρεβατοκάμαρα παρατηρώ το ταβάνι που έχει γύρει προς το πάτωμα, θα το αφήσουμε να πέσει μάλλον, τι νόημα έχει να αλλάξεις μια προδιαγεγραμμένη πορεία; (Δεν υπάρχουν προδιαγεγραμμένες πορείες, μου λες, εσύ ορίζεις τι στέκεται, εσύ και τι πέφτει, κοίτα την κληματαριά, χωρίς εσένα θα μαράζωνε στο χώμα).

———

Στο δρόμο για την επιστροφή ακούμε το «κάθε άνθρωπο μονάχο / κάθε άνθρωπο μαγκούφη / θα τον έχουνε οι άλλοι / πάντοτε για κλωτσοσκούφι”, τραγουδάμε και γελάμε, ενώ η εθνική παραδίνεται στον πορτοκαλί ουρανό και τα φώτα των αυτοκινήτων μοιάζουν με μεγάλα μάτια που διψούν για τις τελευταίες στιγμές της ημέρας. Πέφτει το σκοτάδι και το τραγούδι ξανακούγεται, η εξηντάρα TDK γυρίζει ασταμάτητα, μόνο που δεν είναι χαριτωμένο πια, ο μαγκούφης είναι σκυφτός και σκυθρωπός, αντικρίζει θλιμμένα την εικοσάχρονη που τον κοιτάει με τσαχπινιά και γυρνάει τα βλέμμα του αλλού. Σκέφτομαι όσους είναι μόνοι, εμένα πριν από εσένα, εμένα μετά από εσένα και κατεβάζω το παράθυρο να μπει αέρας. (Άσε την εικοσάχρονη να χαριεντίζεται, μου λες, η μοναξιά δεν ορίζεται από τον άνθρωπο δίπλα σου, αλλά από τον άνθρωπο μέσα σου).

———

Γυρνάμε στην Αθήνα και προσπαθούμε να φτιάξουμε τη νέα καθημερινότητα, τόσες μέρες γυμναστική, τα βράδια βιβλία, τους φίλους μας, να έχουμε χρόνο για τους φίλους μας, οι γάτες να μη ξαναβγούν στη μπροστινή βεράντα γιατί θα πέσουν, να τις προστατέψουμε, να προστατευθούμε κι εμείς. Δεν προλαβαίνω, δε βγαίνει το πρόγραμμα, νιώθω κουρασμένος από τις 10 το πρωί, μου λείπει το σπίτι στο χωριό, τα σύννεφα που έμπαιναν στην κρεβατοκάμαρα, η βουκαμβίλια που σκέπασε το πηγάδι, τα έλατα που στριμώχνονται στις απέναντι πλαγιές. Τώρα οι σκέψεις μου στριμώχνονται σε ένα γραφείο 2 επί 3, βρίσκουν διέξοδο μόνο στον ίσκιο της καστανιάς που φύτρωσε στην αυλή του προφήτη Ηλία, μεταφέρομαι εκεί και φαντάζομαι τις μέρες να περνούν, χτυπάει το τηλέφωνο, επιστρέφω βίαια. (Δεν θα μπορούσες να ζεις στο χωριό, μου λες, αλλά σε βοηθάει να ξέρεις ότι είναι εκεί, ευτυχώς ακόμα ζεις με τις μνήμες σου, να φοβηθείς όταν θα ξεχάσεις).

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Όσα μου λες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s