we gotta keep the light burning

 

IMG_2389

μεγαλώνουν γρήγορα και τα κοιτάει και τα καμαρώνει και χαίρεται που δεν την έχουν τόση ανάγκη πια, που τρώνε μόνα τους, διαβάζουν μόνα τους, πλένονται μόνα τους, στεγνώνουν μαλλιά μόνα τους, διαλέγουν ρούχα, κανονίζουν εξόδους, δεν έρχονται νυχοπατώντας τις νύχτες στο κρεβάτι της να κοιμηθούν μαζί της, δεν την ξυπνάνε ποτέ, τ’αφήνει πια και μόνα τους στο σπίτι και λέει ξεπαίδιασα, μεγάλωσαν, άντε το πολύ πολύ να φτιάξει καμιά περίπλοκη κοτσίδα, να δέσει κανά δύσκολο κορδόνι στις καινούργιες μπότες, να τους ψωνίσει τις παραγγελιές τους αργά τ’απόγευμα γυρνώντας από το γραφείο- κι είν’αυτό ωραίο και δύσκολο ταυτόχρονα, είναι πια ξεκούραστο κι απελευθερωτικό και την ίδια ώρα μυρίζει  επερχόμενη απουσία και την αφήνει ν’αναρωτιέται πώς θά’ναι άραγε η ζωή χωρίς αυτά στο σπίτι, μα νομίζει πως θα τη βρει την άκρη, όχι, δε νομίζει, σίγουρη είναι-

κι έρχεται ένα βράδυ που με άσχετη αφορμή το μικρό, το πιο λαμόγιο, το πιο ανεξάρτητο, το πιο συναισθηματικό, το πιο εκδηλωτικό, αυτό κιόλας που της μοιάζει περισσότερο, που τα βρήκε όλα στρωμένα από το μεγάλο και δε χρειάστηκε να παλέψει για το δικαίωμα στην τηλεόραση, στο τάμπλετ, στις βόλτες, στα μοντέρνα ρούχα, αυτό που πάντα πίστευε ότι έλα μωρέ, δεν έχει ανάγκη, τα καταφέρνει, αυτό που κανάκεψε λιγότερο γιατί ήταν δεύτερο, αυτό που δεν του αφοσιώθηκε όσο στο πρώτο γιατί ήταν δεύτερο, αυτό που κοιμόταν πάντα εύκολα και μόνο του, που άκουσε τα λιγότερα βραδινά παραμύθια, τα ελάχιστα νανουρίσματα, αυτό που στερήθηκε βόλτες σε παιδικές χαρές γιατί περνούσε τις ώρες σε αίθουσες αναμονής ωδείων και κολυμβητηρίων του πρώτου, αυτό που ποτέ δεν βοήθησε στο διάβασμα γιατί τα έκανε όλα μόνο του, έρχεται αυτό το παιδί, την πετυχαίνει μόνη στο σπίτι, αυτή κι αυτό μόνο, έρχεται με δισταγμό και κράτημα να της πει κάτι που το ζορίζει και καταλήγει να κλαίει με αναφυλλητά στην αγκαλιά της, να λέει τους φόβους και τον πόνο του κι αυτή ν’ακούει ότι για κάποια φταίει η ίδια με Φ κεφαλαίο, που τό’ξερε δηλαδή, σιγά το νέο, αλλά τώρα το έχει να υποφέρει στα χέρια της κι είν’αλλιώς-

και το μόνο που έχει να κάνει είναι να το κρατά σφιχτά, να ηρεμεί τους φόβους και τις φρίκες, να δείχνει δρόμους έξω απ’αυτά, να καθησυχάζει, να εξηγεί, να ζητά συγγνώμη για όσα φταίει, να λέει ευχαριστώ και να δίνει αγκαλιές και ξανά αγκαλιές, σφιχτές όσο δεν παίρνει, και κάποια στιγμή περνάει αυτό κι ησυχάζει κι έρχεται το γέλιο, και πριν καν στεγνώσουν τα δάκρυα στα μάτια μαρκάρουν παρέα τη μέρα, είναι 6 νοεμβρίου του 17 κι από σήμερα κι ως το τέλος, εδώ θα είμαι για πάρτη σου και έλα να μου λες ό,τι γουστάρεις και θα πηγαίνουμε και βόλτες οι δυο μας μόνο να τα λέμε, να μου λες για το γκομενάκι από το σχολείο που εντάξει, καλός είναι, αλλά παίζει με όλες, κι εγώ να μη σου απαντάω ξέχνα τα αυτά, είναι νωρίς, παρά να σ’ακούω και να σου λέω για το δικό μου παιδικό έρωτα που μου είχε δώσει ένα λουλούδι ένα παγωμένο πρωί στην αυλή του δημοτικού-

και το βάζει για ύπνο, αυτό γελάει κι είναι πια χαρούμενο κι είν’αυτό μεγάλο ουφ και πέφτει κι αυτή στο κρεβάτι, έχοντας πάρει, έστω και με καθυστέρηση, πάνω της τη φρίκη, το φόβο και την ενοχή και βάζει ν’ακούσει αυτό· αντί για αγκαλιά-

Come on darling and dry your eyes
Come on baby and dry your eyes
Come on baby and dry your eyes
Come on dream on, dream baby dream

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s