Δε φανταζόμουν

Georgia O'Keeffe, Blue Line

– Τι εύχεσαι για το νέο έτος;

– Να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά.

Η πρώτη λέξη ξεκίνησε ψηλά από την πλάτη, στο ύψος του αυχένα περίπου, εκεί που ένα μικρό κόκκαλο της σπονδυλικής στήλης πετάγεται λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα, σαν να ασφυκτιά κάτω από το δέρμα και θέλει να το τρυπήσει. Η ζεστή της ανάσα προκάλεσε την πρώτη πληγή και λίγο πυρετό – δε φανταζόμουν ποτέ ότι η θερμοκρασία των λέξεων μπορεί να μετρηθεί με την κλίμακα Κελσίου.

Οι επόμενες ακούμπησαν κοντά της σαν να ακολουθούσαν την κοίτη ενός αχαρτογράφητου ποταμού, κινήθηκαν σιωπηλά προς τα αριστερά, για να χυθούν τελικά στη θάλασσα της ωμοπλάτης. Τα βράδια που σωπαίνω και στο σώμα μου ξεσπά η καταιγίδα, όσες πνίγονται τρυπούν το δέρμα και φτάνουν ως το κόκκαλο – δε φανταζόμουν ποτέ ότι τα ναυάγια των λέξεων μπορούν να μετρηθούν με την κλίμακα Μποφώρ.

Κάθε πρωί, όσες επιζούν, ξεκινούν την ύστατη μάχη της επιβίωσης ακολουθώντας τον δρόμο για το αριστερό χέρι. Κατεβαίνοντας προς το μπράτσο προκαλούν μικρές συσπάσεις στους μύες, μικρής διάρκειας σεισμούς με μικρό εστιακό βάθος, όπως την πρώτη φορά που σε είδα και άρχισα να τρέμω ολόκληρος – δεν φανταζόμουν ποτέ ότι η ένταση των λέξεων μπορεί να μετρηθεί με την κλίμακα Ρίχτερ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s